به راستي ما را چه مي شود...

امشب با يك زوج ايراني كه از دوستان بسيار نزديكم هستند,در رابطه با يك سري اخلاقيات بد اكثر مردم بحث مي كرديم, محور بحثمون چگونگي انقلاب و نوع شركت مردم  در شكل گيري نظام جمهوري اسلامي,كمك به هم نوع و خلاصه از اين جور بحثهاي كليشه اي كه اين روزها نقل و نبات اكثر محافل هست.
اونها معتقدند كه ذات مردم خيلي بد شده ,اصلا بهم كمك نميكنيم و...
اما من معتقدم :در اين چمن مكنم سرزنش به خودرويي چنان كه پرورشم مي دهند مي رويند...
ولي چه حق با اونها باشه چه با من ما همون مردمي هستيم كه بيانيه حقوق بشر را 2500سال پيش به سازمان مللي كه خودمون تاسيسش كرديم داديم و با شعر شاعر بزرگ پارسي زبان كه مي گويد:بني آدم اعضاي يكديگرند كه در آفرينش زيك گو هرند      چو عضوي به درد آورد روزگار دگر  عضوها را نماند قرار...   بزرگ شده  ايم.
به راستي چه شده كه اينقدر ما ايرانيها غريبه پرست و دوست آزار شده ايم. كدوم يكي از ما ها از احوال همسايه اش با خبره? امشب اين تاپيك رو نوشتم چون اعتقاد دارم هيچ تمدني از بيرون ضربه نمي بيند مگر از درون دچار آسيب بشه.
آرزوي من اينه كه گرچه دستامون خاليه اما با همت و كوشش از دل اين خاك گل بيرون آوريم و در بلنداي كوه چون خورشيد سرود فتح بخوانيم,.
فقط كافيه خودمون رو در خودمون بيابيم و همه بديها رو دور بريزيم , اونوقته كه خوبيها پديدار مي شن و من و تو لبخند رو دوباره معنا خواهيم كرد.
يا حق...

دست در دست

دست در دست ,زنجيروار

 

من و تو خواهيم كرد

عقده ديرين را

 

عاقبت باراني...

عشق در دانه است

عشق در دانه است و من غواص و دريا ميكده
                                                      سر فرو كرديم آنجا تا كجا سر بر كنيم...!

       

تو مپندار ...

      تو مپندار كه خاموشي من                            

                                                       هست برهان فراموشي من...

تو از اين دشت خاك تشنه روزي كوچ خواهي كرد...

تو از اين دشت خاك تشنه روزي كوچ خواهي كرد
و اشك من تو را بدرود خواهد گفت
تو با چشمان غمباري
كه روزي چشمه ي جوشان شادي بود
و اينك حسرت و افسوس بر آن سايه افكندست
خواهي رفت
و اشك من تو را بدرود خواهد گفت                
من اينجا ريشه در خاكم
من اينجا تا نفس باقيست ميمانم
من از اينجا چه ميخواهم؟نميدانم!
اميد روشنايي گرچه در اين تيرگي ها نيست
من اينجا باز در اين دشت خشك تشنه ميمانم
من اينجا روزي آخر از دل اين خاك با دست تهي
گل بر مي افشانم
من اينجا روزي آخر از ستيغ كوه
چون خورشيد
سرود فتح ميخوانم
و ميدانم
تو روزي باز خواهي گشت.....     

خليج فارس ...

            خليج فارس يعني وطن

                                         يعني شناسنامه من...

  

......

داشته هايم را فداي نداشته ها كردم تا تا هيچ رو بدست آورم, مثل روز اول تولد كه هيچ نداشتم...

خدايا

خدايا  هنگاميكه تمام درهاي دنيا رو بسته احساس مي كنم ,ته دلم گواهي مي ده كه يه در هست كه هميشه بازه . و پشت اون در خالقي هست كه منتظر شنيدن صداي مخلوقشه... منتظره تا ازش در خواست كمك بشه !!!

خدايا هميشه تنها بودم اما هيچ وقت تنها يي رو اينجوري لمس نكرده ام . پروردگارا مي دونم وايمان دارم كه  بنده هات رو تنها نمي گذاري و به خاطر همين به خودم مي بالم كه كسي چون تو را در زندگي دارم. 
خداوندا من نمی خواهم كه چيزي به من بدي... من از تو پول  و ثروت  نمي خوام . من از تو مي خوام كه سياهيها رو از من بگيري و بديها رو از من دور كني . خدا ي يزرگ  ما رو به خودمون وا مگذار...